กลับมาเรื่อยเปื่อย



keepcalm-pavinee

ไม่ได้อัพบล๊อกนานมาก ชีวิตยังอยู่หน้้าจอคอมฯ แต่ไปโผล่ที่ facebook เสียส่วนใหญ่ ไม่่น่าเชื่อว่าคนอย่างเราจะเล่นอะไรแบบนี้กับเขาด้วย...

ข้อดีของการเล่นเฟสคือวาดรูปได้มากขึ้น สม่ำเสมอขึ้น เพราะไม่ได้วาดเองดูเองเหมือนแต่ก่อน ตอนนี้เรามีคนดูคน like และบางทีก็คุยกัน ข้อเสียคือความที่มันเป็นการพิมพ์อะไรสั้นๆ ตอนนี้เราเริ่มเขียนอะไรยาวๆ ไม่เป็นแล้ว...สมาธิก็พลอยสั้นตามการอัพเดทตลอดเวลาในหน้า wall จะว่าไปคนเล่นเฟสนี่ต้องจิตใจเข้มแข็งระดับหนึ่งเหมือนกันนะ ไม่งั้นงานการพังหมด มันติดจริงๆ นะนี่ -_-'

แต่ถึงยังไงเราก็คิดว่าการเขียนบล๊อกเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะทิ้ง ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านหรือเปล่านี่แหละ สำหรับเราการเขียนบันทึกก็เหมือนการวาดรูป เริ่มแรกคือความว่างเปล่า แต่พอเริ่มลงเส้น วาดไปเรื่อยๆ ถึงบางครั้งจะวาดเส้นเดิมๆ รูปเดิมๆ ไม่ได้เรื่องได้ราว (เหมือนกับที่เราพิมพ์เล่าอะไรมั่วอยู่ตอนนี้ :P) แต่พอถึงจุดๆ หนึ่งไอเดียมันจะมาเอง... เป็นการจัดระเบียบความคิดและฝึกสมาธิอย่างหนึ่ง...

แต่ก็สังเกตตัวเองเหมือนกันว่าไม่เคยบันทึกอะไรในสมุดเลย บางทีเราอาจจะพยายามไม่พอ หรือเราก็เป็นแค่สัตว์สังคมที่คิด(ไปเอง)ว่าการเขียนบล๊อกคือการสื่อสารหาเพื่อนแบบหนึ่ง...

แต่ที่แน่ๆ มันคือการระบาย และจัดความคิด(ที่ตอนนี้ยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่)จริงๆ

ปล. รูปข้างบนนี่เราควรจะเปลี่ยนเป็น keep calm and write on สินะ :)